Asu Maro

Yaz birçok tatil beldesi olarak bilinen yerde kültür sanat etkinliklerinin, bazılarında kurumsallaşan ya da kurumsallaşmanın adımlarını atan festivallerin de zamanı. “Tatil beldesi” tanımının oranın yerlilerini ne kadar mutlu ettiğinden emin değilim ama bunlar öyle etkinlikler ki turistler için bir cazibe, orada sürekli yaşayanlar için bir nefes alma alanı oluyor…

Pek çok açıdan bir başka zamanmış ‘90’lar. Müzikte de öyle…

İçeriye girişimiz bir sergiye değil bir oyuna girer gibi oldu. Girişlerden birini seçiyordun, dört bir yanı aynalarla kaplı dar geçitten onlarca sen olarak geçebilirdin mesela…

“Aşk ne güzel umut dolu / Yıllar geçti yüzüm soldu / Mark dediğin hep yalan sevda / Hayaller hep tuz buz oldu / Ağla tepin bağır çağır / Alçak sesle yüksek sesle / Her yan duvar her yan sağır / Ölüm ucuz gelir bize”. Sanırım Mark tek başına bile bir kuşağın buradan uzakta çizmeye çalıştığı […]

İstanbul Müzik Festivali’ni en çok durup dururken gidip içinde vakit geçirmeyeceğimiz – ya da geçiremeyeceğimiz – yerleri konser mekanına çevirerek izleyiciye burada müzik dinleme imkânı sunduğu için seviyorum. Örneğin İtalya İstanbul Başkonsolosluğu Bahçesi bunlardan en nefes kesici olanlarından biri…

Kendimi bir Beyoğlu insanı olarak tanımlayabilirim. Yaşıtlarımın tekinsiz bulup gelmediği dönemlerde de okulum İstikal Caddesi’nin ortasında olduğu için evimde gibi gezerdim, popüler olduğu yıllarda zaten oradaydım, şimdi eskiden bilip gittiğimiz neredeyse hiçbir yer kalmadı ama benim için Beyoğlu hâlâ güzel Beyoğlu…

Kaş insana çelişkili duyguları aynı anda yaşatan bir beldemiz. Örneğin Dalaman’dan paylaşımlı transfere binip o bitmeyen virajlı (ve şimdi çetin geçen kıştan dolayı hayli engebeli) yolda menzile varmaya çalışırken Kaş’a daha yakın bir havaalanının hayalini kurabilirsiniz…

Bazı oyunlar vardır hafızanızda yer eder ve üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin her şeyini unutsanız da sizde yarattığı duyguyu hatırlarsınız. Filmler de öyledir tabii ama onları tekrar dönüp izleme şansınız var, tiyatro seyircinin hafızasında yaşayan bir şey…

Bir roman olsun, okuyanı hem alsın iki yüzyıl öncesine, fotoğraf makinesinin bile icat edilmediği bir çağa götürsün hem tutsun elinden bilinmez bir geleceğe taşısın. Hem insanın yüzyıllarla değişmeyen iktidar hırsını, doymak bilmeyen yıkıcı kudret açlığını anlatsın hem bu kadar kıyametin içine er ya da geç sürgün verip yeşerecek umudu yerleştirip iyiliğe inandırsın…