Asu Maro

Duygu Asena’nın “Kadının Adı Yok”unu ilk okuyuşumu bugün gibi hatırlarım. Benim ve benim gibi pek çok kadının bu olmayan ‘ad’ ve kadınlar üzerindeki toplum (aile ile el ele tabii) baskısını erken yaşta fark etmesini, kendine bu bilgiyle yol açmasını, en azından bunu denemesini sağlamıştır, Asena’nın bu kitabı ve sonrasında kaleme aldığı pek çok yazı, kitap, […]

Bence önce ‘canavar’ nasıl tanımlanıyor, ona bakalım: “Mitolojilerde, masallarda ve efsanelerde bahsedilen vahşi hayvan, olağanüstü, yırtıcı canlı.” Tehlikeli, zarar veren, korkutucu, azman, acımasız, zalim ve bunun gibi pek çok kelime geçiyor tanımların içinde. Ne yalan söyleyeyim, bana her biri muhtelif durumlarda, örneğin bir yavru köpeği benzinle öldürürken ‘insan’ın önüne rahatlıkla konulabilecek sıfatlar gibi geliyor…

Yaz birçok tatil beldesi olarak bilinen yerde kültür sanat etkinliklerinin, bazılarında kurumsallaşan ya da kurumsallaşmanın adımlarını atan festivallerin de zamanı. “Tatil beldesi” tanımının oranın yerlilerini ne kadar mutlu ettiğinden emin değilim ama bunlar öyle etkinlikler ki turistler için bir cazibe, orada sürekli yaşayanlar için bir nefes alma alanı oluyor…

Pek çok açıdan bir başka zamanmış ‘90’lar. Müzikte de öyle…

İçeriye girişimiz bir sergiye değil bir oyuna girer gibi oldu. Girişlerden birini seçiyordun, dört bir yanı aynalarla kaplı dar geçitten onlarca sen olarak geçebilirdin mesela…

“Aşk ne güzel umut dolu / Yıllar geçti yüzüm soldu / Mark dediğin hep yalan sevda / Hayaller hep tuz buz oldu / Ağla tepin bağır çağır / Alçak sesle yüksek sesle / Her yan duvar her yan sağır / Ölüm ucuz gelir bize”. Sanırım Mark tek başına bile bir kuşağın buradan uzakta çizmeye çalıştığı […]

İstanbul Müzik Festivali’ni en çok durup dururken gidip içinde vakit geçirmeyeceğimiz – ya da geçiremeyeceğimiz – yerleri konser mekanına çevirerek izleyiciye burada müzik dinleme imkânı sunduğu için seviyorum. Örneğin İtalya İstanbul Başkonsolosluğu Bahçesi bunlardan en nefes kesici olanlarından biri…

Kendimi bir Beyoğlu insanı olarak tanımlayabilirim. Yaşıtlarımın tekinsiz bulup gelmediği dönemlerde de okulum İstikal Caddesi’nin ortasında olduğu için evimde gibi gezerdim, popüler olduğu yıllarda zaten oradaydım, şimdi eskiden bilip gittiğimiz neredeyse hiçbir yer kalmadı ama benim için Beyoğlu hâlâ güzel Beyoğlu…

Kaş insana çelişkili duyguları aynı anda yaşatan bir beldemiz. Örneğin Dalaman’dan paylaşımlı transfere binip o bitmeyen virajlı (ve şimdi çetin geçen kıştan dolayı hayli engebeli) yolda menzile varmaya çalışırken Kaş’a daha yakın bir havaalanının hayalini kurabilirsiniz…