"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Tarih boyunca iktidarlar, sermaye grupları, suç örgütleri ve çıkar çevreleri önce silahı değil, sözü ele geçirmek istemiştir. Çünkü bilirler ki bir toplumu susturmanın en kolay yolu gazeteciyi susturmaktır…
Türkiye’de büyük soruşturmaların neredeyse tamamında kamuoyu aynı refleksi gösteriyor. “Parayı kim aldı?” Oysa ceza hukukunun sorduğu soru çoğu zaman bambaşkadır: “Parayı kim verdi?” İlk bakışta basit gibi görünen bu soru, bazen bütün dosyanın yönünü değiştirebilir…
Cartel 1 Numara en büyük. Cehennemden çıkan çılgın Türk …
Yıllarca aynı haberleri okuduk. “Türkiye’nin en güvenilir ünlüsü…” “Haluk Levent yine zirvede…” “Rekor kırdı…” Her yıl aynı başlık… Her yıl aynı isim… Her yıl aynı algı… Peki şimdi geriye dönüp bakınca insan ister istemez şu soruyu soruyor: Bu haberler gerçekten toplumun nabzını mı tutuyordu, yoksa toplumun zihnini mi şekillendiriyordu…
Tarih, CHP’den kopanların neden kalıcı olamadığını anlatıyor… Şimdi aynı hikâye yeniden mi yazılıyor? Siyasette bazı anketler yalnızca rakam vermez; yaklaşan depremin fay hatlarını da gösterir…
Hayatta bazı insanlar vardır… Onlar bir meslek icra etmezler; o mesleğin hafızasına dönüşürler. Bazıları haber yazar, bazıları program yapar, bazıları yorumculuk yapar… Ama çok az insan vardır ki, aradan onlarca yıl geçse de adı anıldığında insanlar önce yaptığı işi değil, bıraktığı izi hatırlar…
Bir ülkede siyaset sadece parti binalarında yapılmaz. Bazen belediyelerde, bazen vakıflarda, bazen de toplumun en fazla güven duyduğu yardım kuruluşlarında şekillenir…
Bir toplumun en büyük serveti bankalarındaki para değildir. Ne altın rezervleridir… Ne dövizidir… Ne de gökdelenleridir…
Uluslararası diplomaside bazen bir silah sistemi, sadece bir silah sistemi olmaktan çıkar. S-400 tam da böyle bir dosya haline geldi…