Mehmet Demir

​Hukuk devleti ve adalet üzerine konuşurken, kavramların sınırlarını doğru çizmek hayati bir önem taşır. Toplumsal hafızamızda ve günlük tartışmalarımızda en çok hırpalanan, aynı zamanda en çok kafa karışıklığı yaratan kavramların başında hiç şüphesiz masumiyet karinesi geliyor…

​Siyasetin gündemi her gün yeni bir tartışmayla çalkalanıp duruyor. Ancak bugün, günlük polemiklerin çok ötesinde, bu devletin ve milletin geleceğini doğrudan ilgilendiren, sarsıcı ve bir o kadar da karanlık bir zihniyet girdabıyla karşı karşıyayız…

Alman milletvekili Tomasz Froelich’in şu sözleri aslında son yılların en önemli siyasi tespitlerinden biridir: “Türkiye’nin artık Avrupa Birliği’ne ihtiyacı yok. Bunun sorumlusu da Avrupa.” Ve ardından gelen ikinci cümle: “Türkiye’nin sizin ahlak derslerinize ihtiyacı yok.” Bazı sözler vardır; uzun analizlerin, kalın raporların ve yıllarca süren tartışmaların özeti gibidir…

​İçeride ne yaşanırsa yaşansın, dış politikada ve küresel jeopolitikte oyunun kurallarını değiştiren hamleler yapıldığında gözler tek bir noktaya çevrilir: Ulusal Çıkarlar. ​Geçtiğimiz günlerde Türkiye ile Suudi Arabistan arasında imzalanan tarihi demiryolu anlaşması, tam da böyle bir kırılma noktası…

Zaman zaman bazı kişiler çıkıp büyük bir keşif yapmış gibi, “İslam eskimiştir”, “Dine artık gerek kalmamıştır”, “Cennet, cehennem, melek, zebani gibi kavramlara kim inanır?” diyebiliyor. Bu sözler ilk bakışta cesur bir fikir beyanı gibi sunulsa da, biraz yakından bakıldığında çoğu zaman derin bir felsefi sorgulamadan değil, kültürel yabancılaşmadan beslendiği görülüyor…

​Toplumların aydınlanma öncüsü olması beklenen sanat camiasının bir kısmı, ne yazık ki bu topraklarda uzunca bir süre “belli bir zihniyetin” algı operasyonlarında aparat olarak görev yaptı. Doğrudan küresel şer odaklarının (Epstein ve türevleri gibi) uzantısı olmasalar bile, o odakların parlatma, cilalama ve paketleme yöntemleriyle bu topluma “büyük sanatçı”, “aydın” diye yutturulan bir ‘sanat-sepet’ takımımız var, […]

​Geçtiğimiz günlerde İsrail merkezli Haaretz gazetesinde yayımlanan bir analiz, aslında uzun süredir Ankara’nın perde arkasında ilmek ilmek dokuduğu yeni bir jeopolitik gerçekliği dünya kamuoyunun gözleri önüne serdi. Gazetenin satır aralarından okunan itiraf niteliğindeki tespit netti: “Orta Doğu’ya liderlik etmek isteyen Erdoğan, İsrail’i bir numaralı düşman olarak konumlandırıyor…

​Türkiye’nin savunma sanayiinde katettiği mesafe, artık yalnızca teknik başarılarla ya da yerli üretim rakamlarıyla açıklanabilecek bir eşiği çoktan aşmıştır. Karşımızda, küresel güç dengelerini yeniden şekillendiren, jeopolitik denklemleri altüst eden stratejik bir akıl ve devlet kapasitesi bulunmaktadır…

​Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın son konuşması, sıradan bir siyasi hitabetin çok ötesinde, hem içeriye hem dışarıya yönelik asırlık şifreler barındıran tarihî bir manifesto niteliğindeydi. Erdoğan, Söğüt’ün bağrından çıkan ve 3 kıtada, 7 iklimde adaletle hüküm süren Osmanlı Çınarı’ndan bahsederken, aslında bir geçmiş muhasebesi yapmıyor; tam aksine, Türkiye Cumhuriyeti’nin bugünkü ve gelecekteki küresel konumunun kodlarını veriyordu…