Mehmet Demir

​Bir önceki yazımızda, Amerikan sağının ve o meşhur Evanjelik kitlenin, İsrail’i nasıl bir “kıyamet figüranı” olarak kendi ajandalarına alet ettiğini, küresel sermayenin de bu dinsel dogmayı nasıl bir koçbaşı gibi kullandığını anlatmıştık. Ancak madalyonun bir de diğer yüzü var…

​Tarih, bazen en keskin virajlarını ironinin ve paradoksun tam ortasında alır. Yüzyıllar boyunca Hristiyan dünyasında “İsa’yı çarmıha geren kavim” olarak görülen, engizisyonlardan pogromlara kadar her türlü zulme maruz bırakılan Yahudiler, nasıl oldu da bugün Amerikan sağının ve Evanjeliklerin “göz bebeği” haline geldi…

​Tarih, bazen tozlu sayfalarda unutulan bir kronolojiden ibarettir; bazen de bugünün manşetlerinde ete kemiğe bürünür. Şarkiyatçıların ve batılı tarihçilerin Türk devlet aklını analiz ederken sıkça başvurduğu bir kırılma noktası vardır: 1566…

​Hukuk devleti ve adalet üzerine konuşurken, kavramların sınırlarını doğru çizmek hayati bir önem taşır. Toplumsal hafızamızda ve günlük tartışmalarımızda en çok hırpalanan, aynı zamanda en çok kafa karışıklığı yaratan kavramların başında hiç şüphesiz masumiyet karinesi geliyor…

​Siyasetin gündemi her gün yeni bir tartışmayla çalkalanıp duruyor. Ancak bugün, günlük polemiklerin çok ötesinde, bu devletin ve milletin geleceğini doğrudan ilgilendiren, sarsıcı ve bir o kadar da karanlık bir zihniyet girdabıyla karşı karşıyayız…

Alman milletvekili Tomasz Froelich’in şu sözleri aslında son yılların en önemli siyasi tespitlerinden biridir: “Türkiye’nin artık Avrupa Birliği’ne ihtiyacı yok. Bunun sorumlusu da Avrupa.” Ve ardından gelen ikinci cümle: “Türkiye’nin sizin ahlak derslerinize ihtiyacı yok.” Bazı sözler vardır; uzun analizlerin, kalın raporların ve yıllarca süren tartışmaların özeti gibidir…

​İçeride ne yaşanırsa yaşansın, dış politikada ve küresel jeopolitikte oyunun kurallarını değiştiren hamleler yapıldığında gözler tek bir noktaya çevrilir: Ulusal Çıkarlar. ​Geçtiğimiz günlerde Türkiye ile Suudi Arabistan arasında imzalanan tarihi demiryolu anlaşması, tam da böyle bir kırılma noktası…

Zaman zaman bazı kişiler çıkıp büyük bir keşif yapmış gibi, “İslam eskimiştir”, “Dine artık gerek kalmamıştır”, “Cennet, cehennem, melek, zebani gibi kavramlara kim inanır?” diyebiliyor. Bu sözler ilk bakışta cesur bir fikir beyanı gibi sunulsa da, biraz yakından bakıldığında çoğu zaman derin bir felsefi sorgulamadan değil, kültürel yabancılaşmadan beslendiği görülüyor…

​Toplumların aydınlanma öncüsü olması beklenen sanat camiasının bir kısmı, ne yazık ki bu topraklarda uzunca bir süre “belli bir zihniyetin” algı operasyonlarında aparat olarak görev yaptı. Doğrudan küresel şer odaklarının (Epstein ve türevleri gibi) uzantısı olmasalar bile, o odakların parlatma, cilalama ve paketleme yöntemleriyle bu topluma “büyük sanatçı”, “aydın” diye yutturulan bir ‘sanat-sepet’ takımımız var, […]