Prof. Dr. Barış Erdoğan

Bugün Babalar Günü. Aynı zamanda yılın en uzun günü…

Futbol turnuvalarının artık biraz kabak tadı verdiğini siz de zaman zaman düşünmüyor musunuz? Hem de futbol oyununun kendisi belki hiç olmadığı kadar seyirlik hale gelmişken…

Bir milyonu aşkın öğrenciyi ve ailelerini çok stresli bir hafta bekliyor. Önümüzdeki cumartesi yapılacak sınava sayılı günler kala, birçok evde neredeyse bir yıldır süren “olağanüstü hâl” artık ev içi sıkıyönetime dönmüş durumda…

Bayram tatilinin sonuna geldik. Dokuz günü fırsata çevirip yola düşenlerden biri olduğum için, “nerede o eski bayramlar” diye ahkâm kesecek halim yok…

Deniz mevsimi yaklaştı. Yine o büyük soruyla baş başayız: “Bu göbek ne ara bu kadar çıktı?” Bazen gülerek, bazen de üzülerek çevremde her bahar aynı filmi izliyorum…

Sabah herkes okula, işe, servise, otobüse yetişirken bazı gençler güne başlamak için bir neden bulamıyor. Ne yetişecekleri bir ders var ne de gidecekleri düzenli bir iş…

Bu sabah birçok evde aynı telaşın yaşandığını hissediyorum. Birazdan bir buket çiçek alınıp annenin kapısı çalınacak…

Dünyanın bize uzak olmayan birçok köşesinde silahlar ateşleniyor. Bazı cephelerde savaş sürüyor, bazı yerlerde namluların ateşi tam sönmüş değil…

Hiç unutmam, 1970’li yılların sonuydu, henüz beş-altı yaşlarındaydım. Kuzenimle mahallede oynarken yolumuzu kaybetmiştik…