"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Bir milyonu aşkın öğrenciyi ve ailelerini çok stresli bir hafta bekliyor. Önümüzdeki cumartesi yapılacak sınava sayılı günler kala, birçok evde neredeyse bir yıldır süren “olağanüstü hâl” artık ev içi sıkıyönetime dönmüş durumda…
Bayram tatilinin sonuna geldik. Dokuz günü fırsata çevirip yola düşenlerden biri olduğum için, “nerede o eski bayramlar” diye ahkâm kesecek halim yok…
Deniz mevsimi yaklaştı. Yine o büyük soruyla baş başayız: “Bu göbek ne ara bu kadar çıktı?” Bazen gülerek, bazen de üzülerek çevremde her bahar aynı filmi izliyorum…
Sabah herkes okula, işe, servise, otobüse yetişirken bazı gençler güne başlamak için bir neden bulamıyor. Ne yetişecekleri bir ders var ne de gidecekleri düzenli bir iş…
Bu sabah birçok evde aynı telaşın yaşandığını hissediyorum. Birazdan bir buket çiçek alınıp annenin kapısı çalınacak…
Dünyanın bize uzak olmayan birçok köşesinde silahlar ateşleniyor. Bazı cephelerde savaş sürüyor, bazı yerlerde namluların ateşi tam sönmüş değil…
Hiç unutmam, 1970’li yılların sonuydu, henüz beş-altı yaşlarındaydım. Kuzenimle mahallede oynarken yolumuzu kaybetmiştik…
Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta peş peşe yaşanan okul saldırılarından sonra yine aynı laflar dolaşmaya başladı. “İnternet bozdu.” “Oyunlar zehirledi.” “Çocuk zaten içine kapanıktı.” Bu cümleler insana bir rahatlık veriyor…
Belli bir yaştan sonra telefonunuz daha çok başkalarının ihtiyaçları için çalmaya başlıyor. Sabah çayınızı içerken gelen aramalardan biri çocuğunuzun okulundan oluyor…