"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
İnsanın akla sahip olması, onun eleştirel bir varlık olduğu anlamına gelmez. İnsan düşünebilir, hesaplayabilir, nedenler bulabilir, başkalarının sözlerini çözümleyebilir ve karmaşık meseleler hakkında hüküm verebilir…
Modern insanı anlamanın yolu, onun ne kadar teknoloji kullandığına veya ne kadar eğitim aldığına bakmaktan geçmez. Modernliğin daha derin ölçütü, insanın kendi hayatı üzerinde ne ölçüde söz sahibi olduğudur…
Süleymancılık, Türkiye’nin dinî ve toplumsal tarihinde yalnızca bir Kur’an kursları ağı, bir cemaat yapılanması veya geleneksel dindarlığın devamı olarak okunamaz. Onu anlamak için daha derindeki din anlayışına bakmak gerekir…
İslam’ın rasyonalist bir din olduğu iddiası, modern dünyanın kavramlarını geçmişe doğru taşıyan bir entelektüel anakronizmden ibarettir. İslam düşüncesinde aklın bulunduğunu, mantığın kullanıldığını, felsefi tartışmaların yapıldığını, hatta son derece önemli akılcı geleneklerin ortaya çıktığını inkâr etmek mümkün değildir…
Felsefe, insanın kendisine verilmiş cevaplarla yetinmemesidir. İnsan, “Bana böyle söylendi” ile “Ben bunu neden doğru kabul ediyorum?” arasındaki mesafeye adım attığında felsefe başlar…
Ontoloji, yalnızca varlığın ne olduğunu araştıran soyut bir disiplin değildir. Ontoloji, insanın dünyayla nasıl ilişki kurduğunu, hakikati nasıl ürettiğini ve özgürlüğü nasıl mümkün kıldığını belirleyen en temel düşünme biçimidir…
İnsan, doğduğu dünyayı olduğu gibi kabul eden bir varlık değildir. O, yaşadığı dünyayı anlamlandıran, yeniden kuran ve yeniden yorumlayan bir varlıktır…
Eleştirel ruh, insanın en büyük keşfidir. İnsan, yeryüzünde yaşayabilmek için önce kendi korkularını, mitlerini ve otoritelerini sorgulamayı öğrenmek zorundaydı…
İnsan neden kendisine verilmiş bir cevabı kabul etmek zorunda olsun? Neden doğduğu kimlik, içine doğduğu inanç, ailesi, toplumu veya tarihi onun bütün hayatını belirlesin…