"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Özetle: Türkiye bir yandan yabancı yatırımcı gelsin diye kapı kapı gezerken, diğer yandan kendi öz sermayesinin sessizce yurt dışına akışını izliyor. Bu sadece bir ekonomi haberi değil; bir güven hikâyesi…
Geçtiğimiz hafta Borsa İstanbul’da öyle bir güne tanıklık ettik ki, finans kitaplarındaki tüm korelasyon kuralları adeta kağıt üzerinde asılı kaldı. Ekranın başına oturan yatırımcı, dev sanayi kuruluşlarının, ekonominin şah damarı olan bankaların ve holdinglerin birer birer “kırmızıya” boyandığını gördü…
Ekonomi yönetimi yine bir teşvik paketiyle çıktı karşımıza. Kağıt üzerinde her şey pırıl pırıl: İhracatçıya vergi indirimi, yabancı yatırımcıya cazip avantajlar…
İstanbul’un kalbinde atan o eski borsa artık yok. Bugün karşımızda duran yapı, geçmişin emeğiyle yükselen borsanın devamı değil; başka bir hikâyenin ürünü…
Toplumun nereye sürüklendiğini anlamak için bazen istatistiklere değil, yaşanan kırılma anlarına bakmak gerekir. Yıllardır aynı uyarıyı yapıyorum…
Kahramanmaraş’ta bir öğretmen ve 8 çocuğun hayatını kaybettiği saldırı, sıradan bir asayiş haberi değil. Bu olay, Türkiye’nin uzun süredir biriktirdiği sorunların patlama noktasıdır…
Son dönemde dikkat çekici ve ürkütücü bir tabloyla karşı karşıyayız: Daha çocuk denecek yaşta gençler, mafyatik yapıların elinde suç makinesine dönüştürülüyor. Adam yaralama, kundaklama, tehdit… Bunları yapanlar artık organize suç örgütlerinin tecrübeli elemanları değil; çoğu zaman 15–18 yaş aralığında çocuklar…
Orta Doğu yine ateş çemberinde. İran’ın bölgedeki askeri hamleleri, Körfez’de tansiyonu yükseltirken; Türkiye’nin bu denklemde görece temkinli ve tarafsız bir pozisyonda kalması dikkat çekiyor…
Bir iktidar düşünün… Yola çıkarken en güçlü vaadi “kul hakkı yememek” olsun. Hatta bu kavramı siyasetinin merkezine yerleştirsin…