"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
»Siz o kimselersiniz ki onları seversiniz; hâl̃buki onlar sizi sevmezler. Siz Kitâbın tamâmına îmân edersiniz; onlarsa sizinle karşılaştıkları zamân ‘îmân ettik’ der, kendileriyle baş başa kaldıkları vak̆it de gayzla parmaklarını ısırırlar…
(Yalman, Yakın Tarihte Gördüklerim ve Geçirdiklerim, 1970: III/313) 1942’de, İngiliz Hükûmetinin dâvetiyle İngiltere’de tedk̆îk̆lerde bulunan Türkiyeli (Sabataî ve/veyâ Farmason) gazeteciler: Soldan birinci (Vatan’dan) Ahmed Emin Yalman, ikinci (Ulus’tan) Ahmet Şükrü Esmer, üçüncü (Tanîn’den) Hüseyin Cahit Yalçın, beşinci (Tan’dan) Zekeriya Sertel, altıncı (Cumhuriyet’ten) Abidin Daver… Bu fotoğraftan üç sene kadar sonra (4 Aralık 1945’te), Sovyetler’in sözcülüğünü […]
Zekeriya Sertel’e göre, Yalman Ahmet Emin Yalman hakkında, Zekeriya Sertel de, eşinden pek geri kalmıyor, Hatırladıklarım isimli hâtırâtında, onun aleyhinde bulunuyor ve onu düzenbazlıkla ithâm ediyor… Amerikan mandacılığı hareketinin başını Hâlide Edip çektiği, hattâ bu maksadla bir teşkîlât da kurduğu hâlde, ona kadirşinâslık gösterip bu hareketini, onun “romantik, siyâsetten anlamaz, temiz ve namuslu bir kadın […]
“Ben, bir kahbelik hareketi karşısında isyan ederek…” “Çok gariptir ki Zekeriya Sertel, son zamanlarda neşrettiği hatıralarda olup biteni tamamiyle inkâr ederek benden şu suretle bahsediyor: ‘Bir müddet Ahmed Emin’le gazetede ortaklık ettik. Sonra işe yaramadığı için çıkardık.’ Bu garip insan, nice kişinin gözü önünde ve gazete sütunlarında cereyan eden hadiselerin aksini iddia etmekle kalmıyor, ben, […]
“Her Türkün en tabiî, en samimî dileği şudur: Atatürk’ü daima tam sıhhat içinde bilmek, uzun seneler başımızda görmek… [Bu cümle, makâlede koyu dizilmiştir.] “Bu dilek yalnız sevgimizden ileri gelmiyor. Kendi kendini düşünmek, hesapçı olmak, milletlerin hakkıdır…
Yalman dahi, Hâtırât’ında, Yunus Nadi’yi mâzûr gösteren bir yaklaşım içinde oldu Yukarıda Yalman’ın Hâtırât’ından bir pasaj naklederek, onun, Yunus Nadi’yle kalem münâkaşalarına Üniversitede istihdâm edilen ecnebî Yahûdi akademisyenleri sebeb gösterdiğini, hâlbuki aralarındaki hakâretleşmeye varan şedîd münâkaşanın asıl sebebenin Goebbels’in 8 Eyl̃ûl̃ 1937’de Nürnberg Kongresi Nutkundaki Türkiye’yle alâkalı cümle olduğunu kaydetmiş, ayrıca, bu pasajda, onun mühim […]
Selânikli Âfet Hn.’ın iddiâsına göre, “Türkler, on binlerce yıllık Ârî, medenî, yüksek bir ırk” imiş “Türklerin bir Hind-Avrupa milleti”, dîğer tâbirle “Ârî millet” olduklarını, (kendi kendisini takdîm ettiği gibi) “Türk Milletinin Büyük Müverrihi, Türk Âlimi, İlmî Dehâ, Güneş Dehâ Sâhibi” ile iki Frenk târihçisinin isimlerini zikrederek “isbât ettikden” sonra, bu bâbda, bir otoriteye daha istinâd […]
Kemalizmin hiçbir vechesine îtirâzı olmadığı gibi, bu sun’î dille (g̃ûyâ, Münâfıkça tâbirle “Öztürkce”) ibâdeti dayatarak bir “Dîn İnk̆ilâbı”nın sahneye konulmasını da meşrû bir siyâset olarak benimsiyor… (“Kur’ân’ın tercümesi ve Ezân’ın Türkçeleştirilmesi de, dinin, aynı zamanda millî bir cemiyet müessesesi olarak, Türk inkılâbı prensipleri içinde aldığı kıymete işarettir…” 1981: 100) Ateist bir ik̆tidâr tarafından sahneye konulan […]
Yüzde yüz Gar̃bci olan, ‘yüzde yüz Türk’ olabilir mi? P. Safa, kitabının 1958 baskısından yukarıdaki pasajı çıkarmıştır ama, aynı fikri genişçe işlediği “İnkılâbın İki Büyük Prensibi” başlıklı Fasıl, her iki baskıda da mevcûddur. Buna göre, aynen Moïse Cohen Tekinalp’in de alkışladığı gibi, “Kemalizmin büyük fazîleti”, Tanzîmât’tan beri devâm edegelen “Şarklı-Gar̃bli” ikiliğine son verip Şark’ı (dîğer […]