Latif Bozdoğan

Bizler, malumatı hakikat sanan ağır bir yanılsamanın ortasında, kendi varlığını ruhsuz hesap tahtalarına meze eden bir savrulmayı yaşıyoruz. İnsanı yalnızca malumat istifleyen, etrafındaki her şeyi kaskatı bir hissizlikle tartıp biçen cansız bir döküm defterine indirgeme gayreti, her geçen gün yeni bir sınır aşıyor…

Gece yarısını çoktan geçmiş bir odada, duvardaki sarkaçlı saatin ahşap gövdesinden yükselen o ritmik ve kuru ses… Belki de şu an sen de böyle bir odanın içindesin; gözlerin tavanda, kulağın o tıkırtıda. Sarkaç, her gidiş gelişinde ömür ağacından bir yaprak daha koparıp boşluğa savurur gibi ağır ağır sallanır…

Zamanın sarkaçları henüz okyanusların karanlık diplerine uzanan kalın çelik halatları yeni yeni sallandırırken, insanoğlu yeryüzünün tüm mesafelerini avuçlarının içine aldığını vehmetmişti. Gürültülü tellerin, kıtaları birbirine bağlayan ateşli haberleşme ağlarının tarihi kökünden sarstığına inandırıldık…

Komşumuz Ayşe Hanım teyzenin yakasında, her Temmuz ayında özenle taşıdığı, beyaz ve yeşil iplerden örülmüş o sarsıcı “Hafıza Çiçeği” vardı. “Bugün günlerden 11 Temmuz,” derdi ağır ağır, “Tam 31 yıl önce koca bir insanlık, dünyanın gözü önünde yitip gitti.” Çiçeğin etrafındaki 11 beyaz yaprağın 11 Temmuz 1995 soykırım gününü ve yitirilen masumiyeti, ortasındaki yeşil tohumun […]

Bir yanda sayfalar dolusu süslü kürsüler, parlak vaatlerle bezenmiş reçeteler, hiç durmadan esen o yorucu ve köksüz coşku rüzgârları… Diğer yanda, yeryüzü yolculuğunda adım atmanın bile etten ve kemikten bir dağ taşımaya dönüştüğü, dört duvar arasında yankılanan o derin, o dilsiz yorgunluk…

Conkbayırı’nda kurulan o stratejik mayanın bugünkü tezahürü: Basiret, Feraset ve İstiklal Mücadelesi Saat 04.30. Conkbayırı’nın taşlı yamaçlarında sabah sisi henüz dağılmamıştı…

Bir iskele kahvehanesinin buharlı camının ardında, aynı masayı paylaşan iki insan… Ellerinde aynı gazete, gözleri aynı satırlarda…

Hint Okyanusu’nun ılık sularında demirleyen bir ticaret filosunun rotası değiştiğinde, Atlantik’in ötesindeki karargâhlarda alarm zilleri çalmaya başlar. İşte tam da böyle bir anın eşiğindeyiz…

Ay, gece boyunca şehrin üzerinde sessiz bir nöbet tutmuş gibidir. Gümüş rengi ışığıyla çatıları, boş sokakları ve uykuya dalmış pencereleri aydınlatırken kimsenin dikkat etmediği bir hikâyeye tanıklık eder…