"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Toprağın sırrını vermediği, kemeye niyetlenip Alinazik’e talim ettiğimiz bir geceydi. Şehrin göğüne uzanan o eski restoranın en üst katında, Boğaziçi’nin ağırbaşlı suları bir yanda, asırların yorgun bekçisi Galata diğer yandaydı…
Gecenin en zifiri vaktinde, uykunun menzilinden çok uzaklarda, gözlerim tavanın görünmez bir noktasına mühürlenmişken göğsüme oturan o ağır sorunun altında eziliyorum. Seni, fırtınalarla dövülmüş bu ömrün tam orta yerine bir lütuf gibi indiren o sarsılmaz iradeye hangi dille, hangi duayla teşekkür etmeliyim…
Kudret, sadece fiziksel bir zırhla veya mermer binaların gölgesiyle tahkim edilemez. Kararların gücü, o kararları alan aklın tutarlılığında gizlidir…
Dünya, eşine az rastlanır bir yıkımın eşiğinde ağır ağır sallanırken, diplomasinin soğuk dehlizlerinde tuhaf bir mesai işliyor. Daha dün, dünyanın iki büyük başkenti arasında 1,5 saat süren dostane bir telefon görüşmesi gerçekleşti…
İnsan, takvimin yapraklarını tükenmez bir orman, yürüdüğü yolu ise bitimsiz bir ova sanma yanılgısıyla nefes alıyor. Hayatın sonsuz bir döngü içinde kendini tekrar edeceği, fırsatların her sabah güneşle birlikte yeniden doğacağı yanılsamasına sımsıkı tutunuyoruz…
Toprak, sınırlarını bağırmayan sessiz bir bilgedir. Ancak o ihlal edildiğinde kopacak fırtına, daima sağır edici bir sükunetle başlar…
Gençliğimin o ilk dönemlerinde antikacı dükkânlarının, hummalı sanat üretim atölyelerinin tozunu yuttuğum; pek çok kulübün kupalarını ve madalyonlarını işleyen, müzelerde dahi yirmi metreden fazla yaklaşılmasına müsaade edilmeyen o asırlık eserlerin kopyalarına kendi ruhundan üfleyerek ustalıkla hayat veren o isimsiz sanatkârların tezgahında ağırbaşlı ahilik terbiyesiyle tanıştığım günlerden bu yana, bu ülkenin kültür sanat ikliminin tam kalbinde […]
Asya levhasının derinliklerinden süzülen rüzgâr, Zagros’un çatlaklarında artık sadece çöl tozu değil, ağır bir susuzluğun ve demografik bir sıkışmanın tortusunu taşıyor. Karşı yakada, sınırların hemen ötesinde doksan iki milyonluk devasa bir insan kütlesi ağır ağır nefes alıyor…
1939 yılında, bir Rus mühendis, Semyon Kirlian, elektrik akımına tuttuğu bir yaprağın fotoğrafını çekti. Merceğe yansıyan manzara sarsıcıydı: Yaprağın etrafından titreşen bir ışıma yayılıyordu…