"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Bu sabah gözümü tavandaki ince çatlağa açtım. Sadece doğrulmak kastıyla, tam yedi dakika boyunca o çatlağın hattını takip ettim…
Gökyüzünde süzülen devasa gövdeler yere çakıldığında veya asırlık nizamlar büyük bir gürültüyle çöktüğünde, yığınlar sadece enkazın dumanına bakar. Oysa o yıkımın tam kalbinde, ateşe ve basınca dayanıklı o karanlık mahzeni, o sırrın saklandığı kutuyu arayan gözler vardır…
Kendimizle savaşmayı bıraktığımız an, aslında ilk kez kazanmaya başlarız. Fakat biz, irademizi bir balyoz gibi kullanmaya öyle bir alışmışız ki… Köklü bir zaafımız ya da kurtulmak istediğimiz bir dürtümüz olduğunda ilk refleksimiz onunla yaka paça kavgaya tutuşmak oluyor…
Rüzgârın yönünü değiştirdiği o alacakaranlık vakitlerinde, toprağın altında sessizce ilerleyen köklerin nefesini işitmek her kulağa nasip olmaz. Ağır ağır çatlayan kerpicin genzi yakan tozunda, bir ustanın nasırlı parmaklarından dökülen o kusurlu ama can bulmuş kavislerde asırlık bir hafıza yatar…
Gülhane’de, asırların yorgunluğunu çatlamış kabuğunda taşıyan o yaşlı çınarın altındaydım. Yaprakları titretecek en ufak bir esinti yoktu…
Bugün kırık bir tebessümden dökülen cam parçalarını topladım. Belki yeniden birleştirebilirim, o tebessümü eski aslına döndürebilirim umuduyla…
Yüzyıllar önce, bir kaleyi savunmak için taşların arasına dökülen kurşunun kokusu neyse; bugün havada asılı duran, ışıktan ve titreşimden ibaret nehirlerin içinden süzülüp gelen o sessiz taarruzların tenimizde bıraktığı sızı da odur. Toprak, artık sadece ayak bastığımız o kahverengi örtü değil…
Suların üzerinde asırlardır bitmeyen o ağır imtihan, Mayıs ayının bu gergin günlerinde demirin ve ateşin gölgesinde yeniden sınanıyor. Gök kubbe, yeryüzünün damarlarını kesmeye çalışan devasa gövdelerin ve onları görünmez iplerle avlayan küçük kanatların çarpışmasını izliyor…
Asfaltın sinesi tekerleğin feryadını yutarken, rüzgâr bedeni aşar ve doğrudan iradeyi sınar. 61…