"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
“Dava, insanı öldürmek değil, insanı kurtarmaktır, Doğan evladım… Yaşat ki yaşayasın!” Mübarek hocası Emîr Sultan hazretlerinin müşfik sesi kulaklarında tatlı bir meltem gibi yankılanıyordu: “Dava, insanı öldürmek değil, insanı kurtarmaktır, Doğan evladım…
Her şey olurdu da işte bu olmazdı. Ne edip, ne etmiş, nasıl kaçabilmişti bu Doğan Bey denilen iki canlı adam…
Dudaklarında hasret türküsü, elinde şişe dizdiği yaban keçisini, yanan ateşte çeviren Atmaca Nuri, gözlerinden dökülen yaşlara mâni olamıyordu. YİĞİT DOĞMAK…
Erkara’nın altın verdiği kadın, yalnız Gülşah’ın duyabileceği şekilde yanındakine bir şeyler fısıldadı: “Derler ki, Doğan Bey esir edilmiş!..” Dışarıdan gelen belli, belirsiz seslere kulak kabarttı, birbirlerine baktılar. – Herhâlde misafirler…
“Peygamber Efendimizin güzelliğini, büyüklüğünü yazmalıyım efendim. Diğer peygamberlerden olan üstünlüğünü anlatmayalım bu bedbahtlara!” Başını yerden kaldırmadan gezdi durdu Süleyman Çelebi…
Tatlı hayallerinden, odada dolaşan bir arı vızıltısıyla uyandı Matlube Hanım. Göz ucuyla uçan hayvanı takip ederek, gayet üzgün hâlde kocasının çıktığı kapıya doğru hareketlendi…
“Ne siz eski Çelebi’m, ne de biz eski Matlube sultanınız! Üzerimize öyle bir leke sürüldü ki neyle yıkasak bir türlü çıkaramıyoruz.” Tevbe, pişman olmaktır, söz vererek Allah’a, Yapmamaya çalışmak, o günahı bir daha…
“O cumâ gününden beri Bursalıların yüzüne alnı açık, yüzü ak olarak bakamıyorum.” Gitse kış ayaz ile, Bahar gelir yaz ile, Çayır çimenler bite, Yeşerir hep naz ile. Haberler geldi dosttan, Yeşerdi bağ ve bostan, Yazar okur bir destan, Bülbüller niyaz ile…
İkisinin de dizleri titriyordu. Heyecandan ter basmıştı…