"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Zavallı kız, sindiği kayanın dibinde; “İmdadıma yetişen bu korkusuz, yakışıklı yiğit de kimdir acaba?” diye söylenirken oldukça da rahatlamıştı. Duruma şahit olan Doğan Bey, fena hâlde gazaplandı…
“Türklerin bir atasözü var; ‘Bükemediğin bileği öpeceksin!’ diye. Çok kısa zaman içinde bana hakikatleri görmemi sağladın yiğidim…” İtirafçı Üryan Eşkıya: -Kime kızsam onu öldürüvermeyi, sonra da memleketimden ve insanın olabileceği her yerden kaçıp uzaklaşmayı istedim yiğidim…
“Bolluk içinde yaşayan, merhamet nedir bilmeyen, aciz insanları perperîşan eden insanlardan intikam almak için bu çetin yolu seçtim yiğidim.” Üryan Eşkıya, her şeyi itiraf ediyor, pişmanlığını dile getiriyordu: -Bolluk içinde yaşayan, merhamet nedir bilmeyen, aciz insanları perperîşan eden insanlardan intikam almak için, ucunda ölüm olan bu çetin yolu seçtim. Bugüne kadar hiç doğrularla karşılaşmadım…
Kuru arpa yemesinden ve uzun yol katetmesinden dolayı susamış olan hayvan, sahibini sürüklercesine ırmağa daldı… Ayın on beşi her tarafı, sarı, mor sislerle dolduruyordu…
Arap Molla, uzun bir salevat okudu, Molla Fenari ağlayarak bir duâ yaptı. Cemaat, gözyaşları içinde “âmin” dediler…
Ruhunun rahat ettiği tek yer bu ihtişamlı bina ona sanki; “Kaç gündür nerelerdeydin? Yokluğunun pek hasretini çekiyorum” diyecek gibi geliyordu…
Süleyman Çelebi’nin, konuşacak mecali, söyleyecek lafı kalmamıştı. Kurumuş, taneleri çıkarılmış haşhaş kapsülü gibiydi…
Yıldırım Han, Emîr Sultan hazretlerinin dergâhına kadar gelmişti. Hâl ve gidişatı yakinen görmüş olmanın rahatlığıyla ayrıldı oradan…
Sultan Yıldırım: “Beyazıd Paşam, Akıncı Doğan Bey’in vakit kaybetmeden sefere devam etmesi çok isabetli oldu.” Padişah, iri şahin gözlerini uzaklara çevirdi. Delillerinden emin olan sade insanlara mahsus bir kanaatle; “Kendi kazdıkları kuyuda boğulacaklar” diye söylenerek divana yöneldi…