“Efendim! Sultan’ım! Asıl müjdemizi veremedim…”
Emîr Sultan, yeşil bir çuhaya sarılmış destelerle kâğıtları açtı. Bütün gözler oraya çevrilmişti…
"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Emîr Sultan, yeşil bir çuhaya sarılmış destelerle kâğıtları açtı. Bütün gözler oraya çevrilmişti…
Dertlere deva izahatlar, kafalardaki yanlış düşünceleri, boşu boşuna kederlenmeyi tamamen silmiş, yerini ümit ve muhabbete bırakmıştı. Doğan Bey’in halkın gönlünü nasıl fethettiğini, onların yardımını, sevgisini kazanmanın bereketini, Üryan’ı, Maria’yı nasıl kurtardığını, Kripto’nun Kâbus tarafından öldürülüp “Doğan Bey öldürdü” diye duyurmasını, Atmaca Nuri’nin, Boğa Hasan’ın, Çekirge Ali’nin sevgi ve muhabbetlerini, Erkara, Aşır ve Palabıyık beylerle olan […]
Beyazıd Paşa’nın evdeki telâşı, gelen müjdeli haberdendi. Bunun ne olduğunu, Gülşah da, anası Hüsnâ Hanım da bilmiyordu…
Hüsnâ Hanım: “Bu Kâbus denilen adam hem korkuyor, hem de kötülük yapmaktan geri durmuyor efendi. Ne biçim adammış?” MUTLU HABER…
Ellerini beyaz, yaldızlı kuşağına sokmuş Matlube Hanım, kapı eşiğine kadar geldi. Sevgiyle içeri baktı…
Kâbus bile tek başına odasına çıkmak zorunda kalmış, etrafında ne Maria’yı, ne de sadık şövalyelerini görebilmişti. Manzarayı seyretmeye dayanamayan kadın, çocuk ve birçok insan, bozguna uğramış ordu gibi çoktan kaçışmış…
“Mert, sözünün eri bir kızmışsın be Maria. Yâ İlahi, yâ Rabbi…
Halk sabahtan beri yiyip içiyordu. Neredeyse ayakta duracak hâlleri yoktu…