Ragıp Karadayı

Hasan Bey ve kaçıracakları adamlar, ani bir baskınla hiçbir şey yapamadan yakalanıp Boğa zindana, diğerleri de odalarına götürülmüştü. Şatodaki olanları ve Doğan Bey’in yaralanmasını unutamıyor son isteklerini hatırladıkça istemeyerek gözleri yaşla doluyordu…

Çekirge Ali, etrafında cereyan eden tabii oluşumdan habersiz atını mahmuzladı durdu. Çok kısa zamanda Bursa istikametine götürecek yolu buldu…

“Bana, Erkara derler! Benim sözüm sözdür…

Kâbus ve kızı Maria; “içimizdeki bu casusun öldürülmemesi istikbalimiz için daha menfaatimize olur” diye düşünmüş ve alelacele emir vermişlerdi. Doğan Bey; – Alçaaak…

Erkara, Kâbus’un alaylı kahkahasıyla şaşkına dönmüştü. Kulaklarını tırmalarcasına bir çığlık gibi üzerine düşen bu gülücükler hayallerinden uyanmasına sebep oldu…

Çekirge sanki bir şeyler olacakmış gibi Doğan Bey’in konuşmasından duygulanmış, ağlamamak için dudaklarını ısırmıştı. Hayâ çirkin şeylerden arınma duygusudur, Esası da, utanma ve Allah korkusudur…

Şakalaştığını sanan Kripto, ayaklarının bırakılmamasından dolayı oldukça su yuttu. Can havliyle debelendi…

Kadınlar, hislerini belli etmemek için de gülüyor, şarkı söyleyip dans ediyor, daha neşeli ve sevecen görünüyorlardı. Dili tutulmuştu sanki…

Kısa zamanda zenginliği ve şöhreti nasıl yakaladığını muhakeme edemiyor, bocalıyordu. İstediğinin noksansız olduğuna şahit olan Kâbus, sinsi bir gülücükle; – Tamam, sözümü unutmuş değilim…